Rotterdam, Vrijdag 14 Oktober 2006

Mijn mond staat stil
Maar dat wil niet zeggen dat ik eigenlijk niets zeggen wil.
Mijn hart schreeuwt luid, maar om de een of andere reden komt er niets uit.
Kon ik maar in stilte mijn gevoel verwoorden zodat jij mijn medeleven onuitgesproken kon horen.

Lieve Menno,……… mijn kleine, grote broer,

Nu jij gekozen hebt om aan je laatste reis te beginnen wil ik graag proberen te vertellen wat jij voor mij hebt betekend.

Jij bent altijd mijn grote broer geweest. Zelfs toen ik nog niet kon lopen was je vastberaden om mij de wereld te laten zien, te beginnen met het huis aan de Thamerdijk in IJsselmonde. Je sleurde me van kamer naar kamer. Op vakanties was jij degene die de eerste verkenning deed om dat vervolgens aan mij te vertellen. Ik weet nog tijdens een vakantie in Joegoslavië, terwijl je in de zee aan het zwemmen was, je op een bed met zeeëgels stuitte. Vol trots liet je de vers opgedoken zeeëgels zien. Ik wilde ook graag met je mee zwemmen maar daar was ik nog te jong voor. Dus wat deed jij, je ging voor mij zeeëgels halen. En niet één maar wel een stuk of tien.

Als een grote broer waakte je over mij. Wanneer ik weer n’s een astma-aanval had ging je wel n’s naast mij zitten, je wist dat je niets kon doen maar door juist dat te doen hielp je mij enorm. Zelfs wanneer ik weer n’s rottigheid had uitgehaald kon je mij bestraffend toe spreken en vertellen dat dit niet goed was en dat ik dat vooral niet nog n’s moest doen. Ik heb het je misschien nooit zo verteld maar jij hebt voor mij, naast de rol van grote broer, een echte vader-rol aangenomen. Tot op zekere hoogte heb je mij zelfs opgevoed. Als ik aankwam met pakjes gestolen "half zware van Nelle", dan wilde je dit niet van mij aannemen omdat dit gestolen was. Terwijl je zelf net kon rondkomen en de sigaretten toen ook al niet goedkoop waren.

Pas toen je het huis verlaten had en in het opvangcentrum (s.j.o.r.) zat begon onze relatie een andere vorm aan te nemen. Toen pas realiseerde ik mij dat ook jij worstelde met de situatie die thuis was ontstaan. Ik vond het heel erg dat je niet meer thuis was. Maar tegelijkertijd was het prettig te ontdekken dat je het naar je zin had en dat andere mensen graag advies van je wilde hebben. Toen je vervolgens op kamers ging wonen in de van Spykstraat was ik trots & dankbaar dat jij de weg voor mij ge-effend had. Ik mocht zo het bed in waar jij de nacht ervoor had geslapen. Nog zonder dat de lakens verschoond waren.

Het was goed te zien dat je opbloeide op het moment dat je je huisje kreeg aan de sterrenburgstraat in Spykenisse. Hoewel het een klein appartementje was twijfelde je geen moment om aan mij te vragen om bij je te komen wonen. En toen ik zei dat je dat niet hoefde te doen reageerde je meteen op een typische Menno manier; Je bent toch mijn broertje. En daarmee was de kous af, ik moest bij m’n broer komen wonen.

De jaren die erop volgde beschouw ik nog steeds als een van de meest warme en prettigste uit mijn leven. Het is goed om te weten dat Menno ook hele fijne perioden in z’n leven heeft gekend. De avonden dat we met z’n allen gingen stappen. De vakanties die we samen hebben gedeeld met de rest van de jongens. Je kon maar niet over uitgepraat raken over de vakantie naar Mallorca. Dan hadden we ook nog de vakantie met de Camper. We moesten en zouden een grote Amerikaanse bak hebben. Nou dat hebben we geweten. Het begon al goed met een verloren wieldop ergens in de buurt van Luxemburg. Na een lange race over de route de solei waren we eindelijk in Spanje aangekomen. Toen we een camping wilden oprijden werden we, voor ons onbekende redenen, geweigerd. Pas toen we met z’n allen uit de Camper waren gestapt bleek waarom zij ons niet wilden hebben. Bij het oprijden van de heuvel naar de ingang van de camping was een stuk van de afvoerpijp van het toilet losgeraakt waardoor we de bijna de hele inhoud van de septische tank waren verloren op de oprit. Het rook alsof we midden in een rioolzuiveringsinstallatie geparkeerd stonden. En wie twijfelde geen moment om het vieze karweitje te gaan repareren,…..inderdaad Menno.

Zo kan ik mij ook een keer herinneren dat je een afspraakje had. Je zei dat ik echt het huis uit moest want er zou een meisje langskomen die je erg leuk vond. Dat je later met datzelfde meisje zou trouwen konden we toen nog niet weten. Het was goed je zo gelukkig te zien op je trouwdag. Vol trots en genegenheid vertelde over je huwelijksreis. De jaren die erop volgde waren gelukkig en vol van liefde.

Ik ben altijd al erg trots geweest dat Menno mijn broer was. Toen ik trouwde in New York was ik ape-trots dat mijn broer voor een groep van zo’n 150, voor hem onbekende mensen, een speech hield, én in het Engels én vlekkeloos. Daar was Menno ook erg goed in, regelen, organiseren en zorgen dat alles goed en gladjes verliep.

Menno heeft mij de gelegenheid gegeven om helemaal mezelf te kunnen zijn. En achteraf gezien heb ik nog wel eens het idee dat hij zich meer dan eens wegcijferde om mijn geluk niet in de weg te staan. Dit was kenmerkend voor Menno. Hij stond open voor iedereen en gaf alles aan een ander, zolang hij zelf maar niemand tot last was.

In de laatste jaren is het voor iedereen duidelijk geworden dat jij het heel zwaar had. Je ging van behandelaar naar psychiater, van inrichting naar kliniek en van opvanghuis naar rustoord. Altijd weer met een nieuwe lading pillen en weer een andere therapie. Hoopvol was je soms wel maar de stemmen en herrie in je hoofd wilden van geen wijken weten. Daarom ben ik blij dat je toch een paar mensen hebt gevonden waarbij jij je thuis kon voelen. En waar je je emoties kon laten gaan. Ik ben hen dankbaar dat zij er voor jou hebben kunnen zijn. Want ik weet hoe moeilijk jij sprak over de zaken van het hart.

Lieve Menno, ik respecteer je beslissing en zal altijd aan je blijven denken. Jij zal altijd mijn grote broer blijven. En ook jij bent de enige, van wie ik mijn hele leven, erg veel gehouden heb. Ik hoop dat jij dit ook beseft hebt.

Lieve Menno, Ik begeleid je nu naar je laatste rustplaats. Ik hoop vanuit het diepste van mijn hart dat je de rust gevonden hebt waarnaar je zolang op zoek bent geweest.

Slaap zacht mijn lieve broer.

Dag lieve Menno

Menno 08/08/1963 – 09/10/2006 is a post from Psychose-log.

Rotterdam, Vrijdag 14 Oktober 2006

Mijn mond staat stil
Maar dat wil niet zeggen dat ik eigenlijk niets zeggen wil.
Mijn hart schreeuwt luid, maar om de een of andere reden komt er niets uit.
Kon ik maar in stilte mijn gevoel verwoorden zodat jij mijn medeleven onuitgesproken kon horen.

Lieve Menno,……… mijn kleine, grote broer,

Nu jij gekozen hebt om aan je laatste reis te beginnen wil ik graag proberen te vertellen wat jij voor mij hebt betekend.

Jij bent altijd mijn grote broer geweest. Zelfs toen ik nog niet kon lopen was je vastberaden om mij de wereld te laten zien, te beginnen met het huis aan de Thamerdijk in IJsselmonde. Je sleurde me van kamer naar kamer. Op vakanties was jij degene die de eerste verkenning deed om dat vervolgens aan mij te vertellen. Ik weet nog tijdens een vakantie in Joegoslavië, terwijl je in de zee aan het zwemmen was, je op een bed met zeeëgels stuitte. Vol trots liet je de vers opgedoken zeeëgels zien. Ik wilde ook graag met je mee zwemmen maar daar was ik nog te jong voor. Dus wat deed jij, je ging voor mij zeeëgels halen. En niet één maar wel een stuk of tien.

Als een grote broer waakte je over mij. Wanneer ik weer n’s een astma-aanval had ging je wel n’s naast mij zitten, je wist dat je niets kon doen maar door juist dat te doen hielp je mij enorm. Zelfs wanneer ik weer n’s rottigheid had uitgehaald kon je mij bestraffend toe spreken en vertellen dat dit niet goed was en dat ik dat vooral niet nog n’s moest doen. Ik heb het je misschien nooit zo verteld maar jij hebt voor mij, naast de rol van grote broer, een echte vader-rol aangenomen. Tot op zekere hoogte heb je mij zelfs opgevoed. Als ik aankwam met pakjes gestolen "half zware van Nelle", dan wilde je dit niet van mij aannemen omdat dit gestolen was. Terwijl je zelf net kon rondkomen en de sigaretten toen ook al niet goedkoop waren.

Pas toen je het huis verlaten had en in het opvangcentrum (s.j.o.r.) zat begon onze relatie een andere vorm aan te nemen. Toen pas realiseerde ik mij dat ook jij worstelde met de situatie die thuis was ontstaan. Ik vond het heel erg dat je niet meer thuis was. Maar tegelijkertijd was het prettig te ontdekken dat je het naar je zin had en dat andere mensen graag advies van je wilde hebben. Toen je vervolgens op kamers ging wonen in de van Spykstraat was ik trots & dankbaar dat jij de weg voor mij ge-effend had. Ik mocht zo het bed in waar jij de nacht ervoor had geslapen. Nog zonder dat de lakens verschoond waren.

Het was goed te zien dat je opbloeide op het moment dat je je huisje kreeg aan de sterrenburgstraat in Spykenisse. Hoewel het een klein appartementje was twijfelde je geen moment om aan mij te vragen om bij je te komen wonen. En toen ik zei dat je dat niet hoefde te doen reageerde je meteen op een typische Menno manier; Je bent toch mijn broertje. En daarmee was de kous af, ik moest bij m’n broer komen wonen.

De jaren die erop volgde beschouw ik nog steeds als een van de meest warme en prettigste uit mijn leven. Het is goed om te weten dat Menno ook hele fijne perioden in z’n leven heeft gekend. De avonden dat we met z’n allen gingen stappen. De vakanties die we samen hebben gedeeld met de rest van de jongens. Je kon maar niet over uitgepraat raken over de vakantie naar Mallorca. Dan hadden we ook nog de vakantie met de Camper. We moesten en zouden een grote Amerikaanse bak hebben. Nou dat hebben we geweten. Het begon al goed met een verloren wieldop ergens in de buurt van Luxemburg. Na een lange race over de route de solei waren we eindelijk in Spanje aangekomen. Toen we een camping wilden oprijden werden we, voor ons onbekende redenen, geweigerd. Pas toen we met z’n allen uit de Camper waren gestapt bleek waarom zij ons niet wilden hebben. Bij het oprijden van de heuvel naar de ingang van de camping was een stuk van de afvoerpijp van het toilet losgeraakt waardoor we de bijna de hele inhoud van de septische tank waren verloren op de oprit. Het rook alsof we midden in een rioolzuiveringsinstallatie geparkeerd stonden. En wie twijfelde geen moment om het vieze karweitje te gaan repareren,…..inderdaad Menno.

Zo kan ik mij ook een keer herinneren dat je een afspraakje had. Je zei dat ik echt het huis uit moest want er zou een meisje langskomen die je erg leuk vond. Dat je later met datzelfde meisje zou trouwen konden we toen nog niet weten. Het was goed je zo gelukkig te zien op je trouwdag. Vol trots en genegenheid vertelde over je huwelijksreis. De jaren die erop volgde waren gelukkig en vol van liefde.

Ik ben altijd al erg trots geweest dat Menno mijn broer was. Toen ik trouwde in New York was ik ape-trots dat mijn broer voor een groep van zo’n 150, voor hem onbekende mensen, een speech hield, én in het Engels én vlekkeloos. Daar was Menno ook erg goed in, regelen, organiseren en zorgen dat alles goed en gladjes verliep.

Menno heeft mij de gelegenheid gegeven om helemaal mezelf te kunnen zijn. En achteraf gezien heb ik nog wel eens het idee dat hij zich meer dan eens wegcijferde om mijn geluk niet in de weg te staan. Dit was kenmerkend voor Menno. Hij stond open voor iedereen en gaf alles aan een ander, zolang hij zelf maar niemand tot last was.

In de laatste jaren is het voor iedereen duidelijk geworden dat jij het heel zwaar had. Je ging van behandelaar naar psychiater, van inrichting naar kliniek en van opvanghuis naar rustoord. Altijd weer met een nieuwe lading pillen en weer een andere therapie. Hoopvol was je soms wel maar de stemmen en herrie in je hoofd wilden van geen wijken weten. Daarom ben ik blij dat je toch een paar mensen hebt gevonden waarbij jij je thuis kon voelen. En waar je je emoties kon laten gaan. Ik ben hen dankbaar dat zij er voor jou hebben kunnen zijn. Want ik weet hoe moeilijk jij sprak over de zaken van het hart.

Lieve Menno, ik respecteer je beslissing en zal altijd aan je blijven denken. Jij zal altijd mijn grote broer blijven. En ook jij bent de enige, van wie ik mijn hele leven, erg veel gehouden heb. Ik hoop dat jij dit ook beseft hebt.

Lieve Menno, Ik begeleid je nu naar je laatste rustplaats. Ik hoop vanuit het diepste van mijn hart dat je de rust gevonden hebt waarnaar je zolang op zoek bent geweest.

Slaap zacht mijn lieve broer.

Dag lieve Menno

Menno 08/08/1963 – 09/10/2006 is a post from Psychose-log.

Pa is a post from Psychose-log.

I’ve seen fire and I’ve seen rain
I’ve seen sunny days that I thought would never end
I’ve seen lonely times when I could not find a friend
But I always thought that I’d see you again

Won’t you look down upon me Jesus
You got to help me make a stand
You just got to see me through another day
My body’s achin’ and my time is at hand
And I won’t make it any other way

Oh I’ve seen fire and I’ve seen rain
I’ve seen sunny days that I thought would never end
I’ve seen lonely times when I could not find a friend
But I always thought that I’d see you again

Been walkin’ my mind to an easy time
My back turned towards the sun
Lord knows when the cold wind blows
It’ll turn your head around
Well, there’s hours of time on the telephone line
To talk about things to come
Sweet dreams and flying machines in pieces on the ground

Oh, I’ve seen fire and I’ve seen rain
I’ve seen sunny days that I thought would never end
I’ve seen lonely times when I could not find a friend
But I always thought that I’d see you, baby, one more time again now
Thought I’d see you one more time again
There’s just a few things comin’ my way this time around now
Thought I’d see you, thought I’d see you
Fire and rain

Fire and Rain is a post from Psychose-log.

Pa is a post from Psychose-log.

I’ve seen fire and I’ve seen rain
I’ve seen sunny days that I thought would never end
I’ve seen lonely times when I could not find a friend
But I always thought that I’d see you again

Won’t you look down upon me Jesus
You got to help me make a stand
You just got to see me through another day
My body’s achin’ and my time is at hand
And I won’t make it any other way

Oh I’ve seen fire and I’ve seen rain
I’ve seen sunny days that I thought would never end
I’ve seen lonely times when I could not find a friend
But I always thought that I’d see you again

Been walkin’ my mind to an easy time
My back turned towards the sun
Lord knows when the cold wind blows
It’ll turn your head around
Well, there’s hours of time on the telephone line
To talk about things to come
Sweet dreams and flying machines in pieces on the ground

Oh, I’ve seen fire and I’ve seen rain
I’ve seen sunny days that I thought would never end
I’ve seen lonely times when I could not find a friend
But I always thought that I’d see you, baby, one more time again now
Thought I’d see you one more time again
There’s just a few things comin’ my way this time around now
Thought I’d see you, thought I’d see you
Fire and rain

Fire and Rain is a post from Psychose-log.

Mijn maag en darm problemen waren dusdanig vond mijn internist om mij met spoed op te laten nemen.

Ik moest even wachten tot er een bed vrij kwam, en werd dus donderdag gebeld dat ze een bed voor mij hadden.

Aangezien ik die dag een belangrijke afspraak had met mijn psychiater ben ik met het ziekenhuis overheen gekomen dat ik vrijdag 5 augustus zou worden opgenomen.

Na een intakegesprek op de afdeling internengeneeskunde kon ik naar mijn kamer.

Ik deelde een kamer met nog een mijnheer van een jaar of 74.

`s middags kwam de zaalarts om mij op alle vitale delen te controleren.

Na wat potjes gevuld te hebben, bloed afgenomen en mijn medicijnen doorgelicht te hebben was ik een lopend paitent.

Nu begon het weekend en het lange wachten.

Ik was meestal rond een uur of 6 half 7 wakker. Ging eerst een sigaretje roken, beneden en buiten, omdat het ziekenhuis geen rookruimtes heeft voor paitenten.

In de tussentijd had mijn kamergenoot al gedoucht en aangekleed.

Ik douchte erna. Dan was het wachten op het ontbijt, (warme) lunch en avondmaal.

In het weekend werd dus weinig gedaan.

De dinsdag erna was ik jarig. In de ochtend kwam mijn moeder en in de avond kwamen een paar vriendinnen langs met appeltaart om mijn verjaardag te vieren.

In de dagen erna namen mijn klachten af.

Ik hoefde niet meer te braken en was door de bank genomen ook redelijk af van de diaree.

Woensdag kwam, zoals iedere dag de zaalarts. Ik had al schoon genoeg van het niets doen, dus ik hamerde een beetje om mij te ontslaan.

Zij ging ermee akkoord, en mocht donderdagochtend het ziekenhuis verlaten.

Na wat papierwerk ingevuld te hebben door de verpleging mocht ik dan eindelijk naar huis.

Ik had een brief voor de huisarts meegekregen die ik gelijk heb afgegeven.

Tot mijn grote verbazing belde mijn huisarts mij vanochtend op hoe het met mij was, en als het toch niet goed zou gaan kon ik altijd bij haar terecht.

Zo`n huisarts heb ik nog nooit meegemaakt. Zo attent.

Dinsdag 22 augustus heb ik weer een afspraak bij mijn internist in het ziekenhuis.

Conclusie van het verhaal.

Ik had een vermoedelijke virus te pakken, en mijn medicijnen die ik slik werken op mijn maag en darmen.

Opname ziekenhuis is a post from Psychose-log.

Mijn maag en darm problemen waren dusdanig vond mijn internist om mij met spoed op te laten nemen.

Ik moest even wachten tot er een bed vrij kwam, en werd dus donderdag gebeld dat ze een bed voor mij hadden.

Aangezien ik die dag een belangrijke afspraak had met mijn psychiater ben ik met het ziekenhuis overheen gekomen dat ik vrijdag 5 augustus zou worden opgenomen.

Na een intakegesprek op de afdeling internengeneeskunde kon ik naar mijn kamer.

Ik deelde een kamer met nog een mijnheer van een jaar of 74.

`s middags kwam de zaalarts om mij op alle vitale delen te controleren.

Na wat potjes gevuld te hebben, bloed afgenomen en mijn medicijnen doorgelicht te hebben was ik een lopend paitent.

Nu begon het weekend en het lange wachten.

Ik was meestal rond een uur of 6 half 7 wakker. Ging eerst een sigaretje roken, beneden en buiten, omdat het ziekenhuis geen rookruimtes heeft voor paitenten.

In de tussentijd had mijn kamergenoot al gedoucht en aangekleed.

Ik douchte erna. Dan was het wachten op het ontbijt, (warme) lunch en avondmaal.

In het weekend werd dus weinig gedaan.

De dinsdag erna was ik jarig. In de ochtend kwam mijn moeder en in de avond kwamen een paar vriendinnen langs met appeltaart om mijn verjaardag te vieren.

In de dagen erna namen mijn klachten af.

Ik hoefde niet meer te braken en was door de bank genomen ook redelijk af van de diaree.

Woensdag kwam, zoals iedere dag de zaalarts. Ik had al schoon genoeg van het niets doen, dus ik hamerde een beetje om mij te ontslaan.

Zij ging ermee akkoord, en mocht donderdagochtend het ziekenhuis verlaten.

Na wat papierwerk ingevuld te hebben door de verpleging mocht ik dan eindelijk naar huis.

Ik had een brief voor de huisarts meegekregen die ik gelijk heb afgegeven.

Tot mijn grote verbazing belde mijn huisarts mij vanochtend op hoe het met mij was, en als het toch niet goed zou gaan kon ik altijd bij haar terecht.

Zo`n huisarts heb ik nog nooit meegemaakt. Zo attent.

Dinsdag 22 augustus heb ik weer een afspraak bij mijn internist in het ziekenhuis.

Conclusie van het verhaal.

Ik had een vermoedelijke virus te pakken, en mijn medicijnen die ik slik werken op mijn maag en darmen.

Opname ziekenhuis is a post from Psychose-log.